Beste lezer

Een bijzondere filmlocatie: bij de molen in Zwammerdam, vlakbij de plaats waar opa in 1940 overleden is, samen met 15 andere burgerslachtoffers van het bombardement bij Alphen a/d Rijn - Zwammerdam.  Het is nu 25 oktober, en dus bijna de geboortedag van opa (deze is op 27 oktober). Een mooie gelegenheid voor een update!  Hier wat punten op een rij:   * uitgeefproces is buitengewoon goed verlopen - in een prima samenwerking met Hessel en Irene -   via Brave New Books; we kunnen BNB echt aanraden, als je wilt publiceren in eigen beheer! * werken in Word : Irene heeft het voortouw genomen in het proces van lezen, herlezen, feedback voor correctie....en we hebben ook veel te danken aan alle pre-lezers....ik heb hier heel veel van geleerd, en zou het bij het volgende boek zelf willen proberen, kijken hoe ver ik kom, om zodoende stappen te zetten in mijn ontwikkeling, en autonoom te worden in het proces van publiceren en uitgeven * boekpromotie: vooral in de laats...

Wat had Jennifer te zoeken in Oostvoorne en omgeving, zo ver weg van Drenthe en het Westland, afgesloten van alles & iedereen? Wel. Ze wilde niet opgenomen worden in de psychiatrie, omdat ze daar zelf werkte. En dus werd het een 'herstellingsoord' in Oostvoorne. Wel. We hebben het geweten! Brrrrrr...... Ik werd het mij extra bewust toen we via Rotterdam/Pernis naar Oostvoorne reden, voor de filmpopnames: alsof je daadwerkelijk een andere wereld binnentreedt. Voor andere mensen natuurlijk niet zo beladen als voor mij; behalve dan voor die mensen die ook ooit in het Duinhuis verbleven.....  

Het is inmiddels oktober 2020 en het is pas nu, dat ik deze weblog heb bijgewerkt sinds juli van dit jaar. Ik had het voorlopig even helemaal gehad met het boek, het onderwerp depressie, psychose.....kun je het je voorstellen!? Vast wel, als je het boek gelezen hebt. Lezers moeten ervan bijkomen, dus de auteur ook! Ik heb even naar foto's gezocht en vond deze, gemaakt op een uitkijkpost in Oostvoorne. Ik vond het wel heel symbolisch & typerend. De auteur keert terug naar de locatie van één van de meest zwarte periodes in haar leven - 19 jaar na dato - en haar man maakt dit kiekje: één & al licht & liefde! Hoera!  Een mooi boek & een vrolijke vrouw! Me dunkt; wat wil je nog meer! 

Wel, en deze foto is genomen op onze derde logeerlocatie in de Randstad, namelijk Amsterdam IJburg. Ik logeerde een week in het huis van mijn broer en zijn gezin, om op de poezenfamilie te passen. Hessel kwam een paar dagen, Amber ook. Zij moesten weer aan het werk, en ik had mijn laatste weekje vrij, voordat het schooljaar begon.  We hebben ook in Amsterdam prachtige filmopnames gemaakt. Het is hard werken hoor, dat filmen en gefilmd worden!  Het was de bedoeling om vanaf 1 juli deze weblog zorgvuldig bij te houden. Maar het schrijfproces heeft zo enorm veel gevergd, dat het is gebleven bij 'hap-snap'. En de filmpjes kwamen er natuurlijk ook nog bij. En bovendien - zoals ik al eerder schreef - ben ik niet zo'n type van het promoten. De tijd en energie die nodig is voor boekpromotie besteed ik liever aan het schrijven van een tweede boek.  Wel; het is zoals het is. Alles is goed. Dat is immers ook de boodschap van mijn boek. Dus dan wil ik ook de eerste zijn die m...

Wel...dit is de lucht van Oostvoorne; een lucht met een schoonheid die hoofdpersoon Jennifer in die tijd niet kon ervaren, niet kon voelen, niet kon beleven....noem het maar. We weten het nog steeds niet, wat een depressie of een psychose nu precies is.  In die tijd maakte haar zoon Ted zijn eerste stapjes, bij haar ouders in het Westland. In een hotel in Oostvoorne ging Jennifer zwemmen met mede-cliënten, die - als altijd - zo lief en zorgzaam voor haar waren. Na afloop gingen ze nog even koffie drinken.  Daar zag ze een ouderpaar met een klein manneke. Het jongetje maakte net zijn eerste stapjes. Haar hart brak: ze wilde bij haar zoon zijn, in het Westland. Haar mede-cliënten zeiden "Dat komt wel weer meisie, echt....veel geduld hebben, maar die tijd komt echt weer terug meid!"   Zo liefdevol, zo waardevol, die meiden!!   

Hessel kocht deze stoel bij de kringloopwinkel. Deze rode stoel wordt meegenomen naar elke locatie. Jaja....het is hard werken! Als lezer begin jij nu zo langzamerhand wel door te krijgen dat het verhaal in de roman in principe geschreven is vanuit autobiografische ervaringen. Dat klopt, ja! En toch is het fictief, en is het echt een roman! Misschien kun je nog het beste zeggen: het is naar waarheid verteld, en de auteur heeft er een eigen, creatieve draai aan gegeven.  

Benieuwd of je het boek nog moet lezen, of dat je het boek al uit hebt. Elk hoofdstuk over depressie en psychose is heftig. Maar van die heftige hoofstukken is het Duinhuis denk ik toch wel het meest heftig. Het was voor mij dan ook loodzwaar om voor te lezen bij een (leegstaand!) Duinhuis. Blij dat die dag voorbij was!  Maar ja....het hoort er nu eenmaal bij. Zonder Duinhuis is de vertelling bij lange na niet compleet!